رسانه

يكی از وظايف مهم والدين ايزوله كردن خانواده در برابر ناامني هاي خارجي است. مهم ترين عامل نفوذ خشونت به خانواده بررسی از مرجع رسانه طبق کپی رایت است. اعم از تلويزيون، ماهواره، اينترنت، مطبوعات.

در خانه چي مي بينيم؟ چرا اين قدر تلويزيون روشن است؟ آيا بايد بچه ها در معرض همه اخبار قرار بگيرند؟

خوب وظيفه رسانه اين است كه اخبار را منتقل كند ولي آيا وظيفه ما والدين هم اين است كه فرزندان مان را در معرض همه اين اخبار قرار دهيم.

u200d شرط اول خرید موبایل برای فرزندان،این است که بچه به سنی رسیده باشد که ضرر و زیان و استفاده صحیح و اشتباه را بفهمد.

یعنی تشخیص بدهد که استفاده درست است یا نادرست. یعنی صرفا بخاطر جذابیت های موجود در ابزار جدید که روی تلفن همراه نصب می شود، به سمت آنها نرود. در واقع نوجوان باید قدرت مدیریتی پیدا کرده باشد. که این به نوع تربیت پدر و مادرها بستگی دارد.

شرط دوم برای خرید موبایل، نیاز است. ممکن است که کسی به این رشد سنی رسیده باشد ولی نیازی به گوشی همراه نداشته باشد. بچه ای که صبح به مدرسه می رود و بعدازظهر با سرویس به خانه برمی گردد یا مدرسه اش خیلی نزدیک است و با خانواده بیرون می رود، این بچه نیازی به تلفن همراه ندارد. گاهی ما در دست بچه ابتدایی تلفن همراه می بینیم. چرا؟! گاهی پدر و مادر در کنار این بچه هستند و بچه با تلفن همراه بازی می کند. تلفن همراه برای بازی کردن نیست. استفاده تلفن همراه برای بازی نشانه نفهمیدن منطق تلفن همراه است.

گاهی اوقات ما به خاطر نیاز مقطعی وسیله ای را وارد زندگی فرزندمان می کنیم که به آن عادت می کند. در سنین پایین بچه ها را معتاد به تلفن همراه نکنیم. بچه ها در کودکی نیاز به فعالیت دارند و هر ابزاری که وارد زندگی آنها بشود و فعالیت حرکتی آنها را خنثی کند، در تربیت بچه ها اثر منفی دارد. اگر بچه یک روز می خواهد به اردو برود می تواند تلفن همراه مادرش را ببرد. واین استفاده مقطعی دلیل بر مالکیت تلفن همراه نمی شود. امواج تلفن همراه برای بچه ها مضر است. و ما نمی توانیم از بچه ها انتظار مدیریت این وسیله را داشته باشیم زیرا هنوز در عالم بچگی سیر می کنند.

ما معتقد هستیم که حداقل استفاده خوب از هر چیزی دو شرط دارد:

1- برای چه چیزی از آن استفاده می کنیم؟

2- چه اندازه استفاده می کنیم؟

اگر در پرداختن به هر چیزی افراط شد، آن به یک چیز بد تبدیل می شود. نماز، روزه، هیئت رفتن، مسجد رفتن، عبادت درخانه خدا و اعتکاف هم اگر زیاد باشد خوب نیست. پیامبری که ده روز آخر ماه رمضان رختخوابش را جمع می کرد و در مسجد معتکف می شد، در مقابل افراط می ایستاد.

به پیامبر خبر دادند که عده ای از افراد شما به مسجد رفته اند و شب ها و روزها عبادت می کنند و به خانواده شان کاری ندارند. روایت داریم که پیامبر از شنیدن این خبر عصبانی شدند و به طرف مسجد رفتند و حتی به خاطر داشتن عجله، بندکفش شان را هم نبستند و فرمودند: شما را چه می شود؟ من که پیامبر شما هستم این طوری عمل نمی کنم. بعضی از روزها را روزه می گیرم و بعضی از روزها را افطار می کنم ، قسمتی از شب را می خوابم و قسمتی از شب را عبادت می کنم. حد و اندازه در استفاده از یک چیز مفید، خیلی مهم است.

ما از زنان جوان و پدر و مادرها گله های زیادی داریم که شوهران و فرزندان شان تا نصف شب دارند چت می کنند، درست است که به غیر از هزینه اینترنت ، هزینه های دیگر مجانی است. ولی وقت زیادی صرف آن می شود.

اینکه می گویند: وقت طلاست برای قدیم ها بوده است زیرا الان مردم خیلی راحت وقت شان را تلف می کنند. شهید مطهری درکتاب حکمت و اندرزها جلد یکم دارد: اگر جوانی یک کیسه پول را آتش بزند می گویند : عقلش کم است ولی اگر همین جوان، وقتش را تلف کند می گویند: جوان است. در حالی که وقت از طلا هم ارزشمندتر است و دیگر بدست نمی آید. پس مهم این است که چه اندازه از چیزی استفاده می کنیم.

شرط اول، علت استفاده کردن است. به چه علت از وسیله ای استفاده می کنیم؟ استفاده ای که از نرم افزارهای ارتباطی، چقدر ضرروی است؟ یعنی اگر این ارتباطات نباشد زندگی ما دچار مشکل می شود؟ ممکن است که بعضی ها بگویند که این استفاده ضرروی نیست ولی مفید است.

استفاده از این ارتباطات چقدر برای شما مفید است؟ این میزان مصرفی که در خانواده ها وجود دارد، چقدر مفید است؟ نرم افزار تلفن همراه که وقت بسیاری از جوانان را گرفته است، چقدر از آن استفاده ی مفید و ضرروی می شود؟

ضرورت نیاز به این ابزارها، خودش در حال توسعه است. به نظر من هر چه قدر که انسان پیشرفت کند، عصر ارتباطات باشد و دنیا دهکده جهانی شود، برای این که ما در حوزه ارتباط، به یکسری نیازهای ارتباطی برسیم، باید اینها را مدیریت کنیم. مثلا نمی توانیم بگوییم که یک زن در دوره ارتباطات، نیازی به گفتگو چهره به چهره با همسرش ندارد. کدام کشور و شهر پیشرفته، نیازی به این ارتباط ندارد؟ کدام بچه نیاز به ارتباط مستقیم با پدر و مادرش ندارد؟ آیا ارتباط با این نرم افزارها برای پدر و مادر و فرزندی که از هم دور هستند کافی است و این جای صله رحم را می گیرد؟ چقدر رفت و آمدها تحت الشعاع اینها قرار گرفته است؟ تهیه کننده ای می گفت: قبلاً که ما به خانه فامیل می رفتیم، می پرسیدیم که قبله شما کجاست ولی الان می پرسیم که رمز وای فای شما چیست؟

نشاطی که انسان در نشست و برخاست با اقوام می گیرد، در این ارتباط نمی گیرد. پس اصل این است که این ارتباطات مفید و ضروری باشند ولی باید فرهنگ استفاده از آنها را به مردم یاد داد.

نیاز کاذب

در گذشته با چند دوست، به صورت تلفنی صحبت می کردیم و از حالش با خبر می شدیم ولی الان اگر ما تعداد زیادی دوست اینترنتی نداشته باشیم احساس تنهایی می کنیم. چرا دیروز احساس تنهایی نمی کردیم ولی الان احساس تنهایی می کنیم؟ این به خاطر نیازهای کاذبی است که به خاطر رعایت نکردن فرهنگ استفاده از ارتباطات بدست آورده ایم. استفاده درست از اینترنت این طور نبود که مثلا جوانی برای تحقیقات نیاز دارد که نیم ساعت از اینترنت استفاده کند ولی بعضی مواقع می بینیم که دو ساعت وقتش را بیهوده در سایت ها تلف می کند. اینترنت شبکه های اجتماعی درست کرده است و ما با استفاده از زندگی مجازی، از زندگی حقیقی فاصله گرفته ایم.

کارهای مقدس مثل نماز و هیئت نمی تواند حق خانواده را پایمال می کند، و انسان باید منتظر عاقبت بد آن باشد. حالا اگر استفاده حداکثری و افراطی از این ابزارها باعث شود که حق خانواده پایمال شود، چه طور باید منتظر چوب خدا باشیم؟ چه طور می خواهیم به خدا جواب بدهیم؟ مثلا به خدا می گوییم که چون من دویست تا دوست اینترنتی داشتم به هر کدام سلامی می کردم و وقتی به این شبکه های اجتماعی سر می زدم ساعت ها وقتم گرفته می شد. آیا خدا این را می پذیرد؟

شما به همسرت که در کنارت است توجه نمی کنی ولی به دوستان اینترنتی توجه می کنی؟ شما والدین باید مدیریت کنید و اگر می خواهید (ترجیحا) تبلت بگیرید و گوشی هر چه دیرتر بخرید بهتر است بچه ها به سن تکامل شخصیتی شان(۱۷-۱۸) که برسند، بگیرید در اینجا فرزندان به یک رشد نسبی عقلی رسیدند و می تواند خوب را از بد تشخیص بدهد و شیوه استفاده را بدانند. حتی ما امروز می بینیم آنها هم تحت تاثیر قرار می گیرند!

هر چیزی كه به فرد رشد معنوی ، علمی، تربیتی بدهد خوب است.

ما بیاییم چرتکه بیندازیم ترازویی را قرار بدهیم وزن كنیم الان واقعا با این ابزار در بچه های ما رشد ایجاد می شود یا افول؟؟ هر عقل سلیمی فکر بکند می بیند دارد افول ایجاد می کند. به کمک اساتید یک برنامه مفید برای نوجوانان بریزید که یک قسمت آن مطالعه و یک قسمت آن بازی های فعال باشد.

بچه ها باید تخلیه بشوند. وقتی بچه ها پای تلویزیون و برنامه های بازی رایانه ای می نشینند انرژی شان تخلیه نمی شود و دنیایی از مشکلات برایشان درست می شود. در خصوص نرم افزار های فضای مجازی استفاده منطقی از این نرم افزارها به این است که محتوا خوب باشد.
و اندازه از نظر زمان متعادل باشد طوری که به زندگی انسان لطمه وارد نکند. البته کم نیستند کسانی که یکی از این دو مؤلفه یا هر دو مؤلفه را رعایت نمی کنند.

مردم در این زمینه، نیاز به فرهنگ سازی دارند. ما مخالف پیشرفت نیستیم. پیشرفت و فرهنگ بالا به معنای استفاده بی منطق و افراطی از این وسایل نیست. یکی از آسیب هایی که ماهواره برای بچه ها ایجاد می کند بلوغ جنسی زودهنگام است.

تاثیر ماهواره در دوستی دختر و پسر:

وقتی برنامه های ماهواره درخانواده جا افتاد ، روابطی که در خانواده های سنتی وجود دارد، از بین می رود. مثل احترام بین پدر و مادر یا طلاق، ترویج بی وفایی زن و شوهر، خیانت به یکدیگر و ارتباطات خارج از عرف و شرع که همه روی آن حساس هستند حتی خانواده هایی که تقید مذهبی چندانی هم ندارند.

ارتباط دختر و پسر یک مسئله شرعی دارد که ما به آن کاری نداریم. در تمام دنیا این پذیرفته شده است که اگر ارتباط دختر و پسر در سنین نوجوانی افسار گسیخته شد، آن جامعه هم از نظر عملی و هم از فرهنگی پسرفت می کند. در غرب هم در محیط های علمی مثل مدرسه و دانشگاه معتقد هستند که اگر این ارتباط افسار گسیخته شد ، نتیجه اش پایین آمدن سطح بازدهی علمی و امنیتی اخلاقی می شود که در آنجا هم یکسری آموزش ها وجود دارد.

یکی از نتایج تماشای مستمر برنامه های ماهواره ای و سریال ها در شبکه های فارسی زبان این است که آرام آرام قبح این ارتباط ریخته می شود. در جوامع سنتی دو تا مانع برای ارتباط بین دختر و پسر وجود دارد که اجازه نمی دهد این قدر افسار گسیخته بشود. مانع اول نگرانی از عصمت دخترانه و مانع دوم نگرانی از بارداری است.

در بسیای از فیلم ها و سریال های ماهواره به صورت مستقیم و غیرمستقیم به شدت روی این دو مسئله جوری کار می کنند که نه تنها نگرانی از ذهن دختر و پسر برطرف بشود بلکه برای این کار جسور بشوند. وقتی ما می بینیم در بعضی از آنها با ظرافت خاصی به دختر امروز می گویند که اصلا نگرانی از عصمت دخترانه نداشته باش زیرا تفکر عصر حجری است که انسان های عقب مانده نگران آن هستند. وقتی این تفکر را جا انداختند نتیجه اش می شود زیاد شدن ارتباطات نامشروع و بارداری های نامشروع و سقط جنین.

در بعضی از کشورها سالیانه پانصد هزار کودک نامشروع بدنیا می آید. این یک فاجعه است. بعضی از آنها واقعا از پدرشان بی خبر هستند. خیلی از این کشورها که برای ما برنامه می سازند خودشان دنبال راه کاری هستند که با این فاجعه چکار کنند. وجود کودک نامشروع یعنی از هم گسیختگی خانواده. الان صدای افراد مقدس جامعه های غربی هم درآمده است. نتیجه این خواهد شد که دیگر خانواده ای وجود نخواهد داشت. در این چند سال اخیر سن ارتباط دختر و پسر پایین آمده است. تعداد این ارتباطات چقدر شده است؟ آیا خویشتن داری که قبلا در این ارتباطات وجود داشت الان وجود دارد

رسانه ها می توانند از انسانها موجوداتی پای بسته، دربند و اسیر بسازند… این اسارت در خصوص کودکان می تواند تبعات سنگینی داشته باشد.

تلفن همراه خریدن محبت نیست. بچه ها نیاز دارند که پدر و مادر به آنها توجه کنند، با آنها بازی کنند و برای آنها وقت بگذارند. وقتی بچه ها می فهمند که پدر و مادر از صمیم قلب آنها را دوست دارند و برایشان وقت می گذارند و به خاطر آنها خودشان را بچه می کنند و با آنها بازی می کنند، حرف آنها را گوش می دهند.

ما باید بچه های خود را طوری تربیت کنیم که خانواده محور باشند نه جامعه محور… بچه های جامعه محور بچه هایی هستند که خانواده را با ملاک جامعه محک می زنند. این بچه ها وقتی دست پسرعمویشان تلفن همراه می بینند می گویند: من چه چیزی کمتر از پسر عمویم دارم که او تلفن همراه دارد ولی من ندارم؟ در واقع این بچه به تصمیم خانواده اعتماد ندارد.
بچه های خانواده محور، در خانه طوری تربیت پیدا می کنند که جامعه را با ملاک خانواده محک می زنند. یعنی در خانواده طوری بزرگ شده و به این نتیجه رسیده اند که تلفن همراه برای بچه ده ساله ضرورتی ندارد. و وقتی تلفن همراه را در دست بچه ها می بیند این طور قضاوت می کند : چرا پدر و مادر این بچه به فکر نیستند و برای بچه ده ساله تلفن همراه خریده اند؟!

بانوان فرهیخته قائمشهر...